(Updated) Hebrew and early christian “faith” compared with modern world “faith” / H εβραϊκή και πρωτοχριστιανική «πίστη» συγκρινόμενη με τη σύγχρονη «πίστη»

The error, distortion, falsification, or whatever that was perpetrated when musterion (μυστήριον) was translated by “mystery” is very similar to the error that was perpetrated when the Greek pistis (πίστις) was translated by “faith.” We have already taken note of this latter fact, and we shall have occasion to deal with it at greater length when we come to examine the Gospel according to John. Under the New Covenant, the Greek word pistis originally meant having an objective certitude of the truth, a certitude involving one’s mind, or organ of thought. In our modern terminology, faith means not so much having an objective certitude of the truth as having a subjective conviction about it; and so the modern idea of faith is not equivalent to what was conveyed by the Greek pistis.

Moreover, faith has become dissociated from the intellect in the modern understanding through a number of historical influences to which we have already alluded. Our modern irrationalist and fideist prism falsifies the true meaning of the Greek words musterion and pistis. Modern readers see the New Testament, indeed the entire Bible, only as reflected in this irrationalist and fideist prism. The original Hebrew tradition was most decidedly not fideist; nor did it lend itself in any way to what we know today as Lutheranism, Kantianism, or Barthianism.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 93, 94.

We have already encountered and discussed many of the words derived from the Hebrew root verb aman, “to be certain of the truth of”. We shall have to return to this same subject when we come to consider the fourth Gospel. The words emunah or emet which were derived from this root were common and were usually translated in the Septuagint either by pistis (πίστις) or by aletheas (αλήθεια). The translators into Greek of our four Gospels tended to oscillate between the same variant translations. Matthew, Mark, and Luke emphasized the use of pistis, along with the verb derived from it, pisteuein (πιστεύειν), which designated the act of the intelligence in assenting with certitude to the truth which had been disclosed. The fourth Gospel, however, never employed pistis; more than in the Synoptic Gospels, the word aletheia was preferred. We translate aletheia, of course, as truth.

One thing is certain about this matter of truth and our assent to it, and that is that we moderns who speak about “believing” and “faith” are off the mark as far as the original meaning of these concepts is concerned. We have changed the terms of reference. We translate texts from the Gospels, and from the New Testament in general, within a framework that distorts the original meaning of these texts in a fundamental way. For us in the present century, the words “faith” and “belief” have come to be understood within a context established by Luther, Pascal, Descartes, Kant, Kierkegaard, and many others who have followed the same path. The result in the present climate is that faith is not considered to be a form of knowledge, nor does belief entail certitude. To believe is neither “to be certain about” nor “to know”. In Hebrew, emunah, translated into Greek by pistis, means objective certitude regarding the truth. In our modern parlance however, faith is nothing more than a subjective conviction divorced from objective knowledge as well as from certitude about it. When we see how the fourth Gospel employed the terms gnosis and pisteuein, we will understand that faith in God was an act of knowing which included an objective certitude regarding the truth of what was known.

Thus it is nothing less than a catastrophe when we translate pisteuein today by “to believe”, because, for us, “to believe” merely means a weak subjective assent; it does not include the idea of a certitude about one’s knowledge of the truth which the Hebrew aman conveyed. Amen which is derived from the same root word, thus means “truly”.

It is clear from considerations such as these how important it is to reconstruct the original Hebrew behind the Greek of our Gospels; this reconstruction is necessary merely to get at the exact meaning of terms. We will also be obliged to return to this question when we come to examine the fourth Gospel.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 150, 151.

About the date of composition of the Gospel according to Luke / Περί του χρόνου συγγραφής του Ευαγγελίου κατά τον Λουκά

We come now to the prediction of Jesus of the destruction of the Temple as it is found in Luke:

And as some spoke of the Temple, how it was adorned with noble stones and offerings, he said: “As for these things which you see, the days will come when there shall not be left here one stone upon another that will not be thrown down” (Lk 21:5-6).

If the Gospel according to Luke had truly been composed in the Greek language sometime toward the end of the first century A.D., as practically all contemporary studies on the New Testament affirm, whether they are written in English, French, or German, then a text such as this one could not have been set down on paper without some remark or comment on this remarkable prophecy. By the end of the first century, Jerusalem had already been destroyed; it had occurred some thirty years earlier; the Temple had been burned and razed. It was simply not possible for an author or redactor to pass over this enormous fact in silence, without a single word or sign that the destruction of Jerusalem and the Temple was a known and accomplished fact.

When anyone speaks to us today about the destruction of Berlin or the annihilation of Hiroshima and Nagasaki in 1945, we can usually gather, if only through a word, a sign, or a turn of phrase, where that person stands in relation to those events. A writer who mentions or alludes to these cities betrays the fact that he is aware of the fate that befell them. In the case of this prophecy of our Lord, however, reported by Matthew, Mark, and Luke, all three, we get not the slightest indication or hint anywhere in the gospel text that it could have been written after the cataclysmic event it prophesies. Yet there can be no doubt that the destruction of Jerusalem and the Temple was a cataclysm of the first order, not merely for the Jewish communities, but also for the Christian communities that, after all, had originally issued from them. The objection can be made that, by the end of the first century, Christians were no longer interested in the fall of Jerusalem. By then most of the Christians were of pagan origin anyway. No mention was made of the events of A.D. 70, it can be argued, because Christians no longer had the slightest interest in these events.

This objection is a prime example of the logical fallacy called the petitio principii: begging the question. It assumes what it needs to prove, namely, that all the Gospels were written in the Greek language late in the first century. This, precisely, is what still remains to be proved, however. In any case, it is not legitimate to assume that the Christian communities were indifferent to the fate of Jerusalem and the Temple by the end of the century. Most of these Christian communities had originated within Jewish communities, splitting off from them in the way that a cell divides. It is also quite implausible to imagine any author or redactor reporting a prophecy by our Lord himself without going on to mention the spectacular way in which this particular prophecy had been fulfilled.

In Luke, however, just as we saw was the case in Matthew and Mark, there is no mention or comment whatsoever on this remarkable prophecy. This lack of any mention or allusion to the fate of Jerusalem is a real thorn in the side of those scholars holding the current majority opinion about the date of the composition of the Gospels. Nevertheless, they usually refrain from falling back on what they really think about the matter. If they did, they would show their true colors at last. What they really think is: this so-called prophecy of Jesus cannot really be a prophecy for the simple reason that there isn’t any such thing as prophecy; prophecy of any kind is an impossibility. Therefore, this passage in the Gospels has to be a late fabrication, an invention of the Christian community. The very fact that the destruction of Jerusalem could be reported as something that was going to come about means that the passage had to be written after Jerusalem had already been destroyed. If any prophecy at all is an impossibility, Jesus could obviously not have prophesied the destruction of the Temple: the passages to the effect that he did this had to have been written after the catastrophe.

This is the true logic of the situation we are dealing with here. Some scholars are more candid and frank about it than others; some are not candid and frank about it at all. But even if we were to accept their premise, in order to see if their conclusion indeed followed from it, we would still discover that their argument is grossly defective. For if this prophecy, reported in all three Synoptic Gospels were in fact written after the fact, then the lack of any explanation or comment about what would then be a pseudoprophecy would still be telling. Why attribute to Jesus a prophecy he never made, and then fail to exploit it to the full by pointing to its fulfillment? Why not mine the rich vein to the full?

As we have seen, however, there is not so much as a single word or comment in Matthew, Mark, or Luke about the spectacular fulfillment of this prophecy. The inventor of the pseudoprophecy who went to the trouble of fabricating it and placing it in the mouth of Jesus seems to have been totally unaware that the pseudoprophecy had in fact been fulfilled twenty or thirty years before he fabricated it! The supposed fabricator was thus totally incapable of exploiting his fabrication properly in order to reap the benefits from it for the sake of which he presumably authored the fabrication in the first place. All this evidences great caution and discretion for someone who was nevertheless supposedly bold enough to resort to fabrication.

Let us proceed now to examine some of the other sayings of our Lord bearing upon the future:

And they asked him, “Teacher, when will this be, and what will be the sign when this is about to take place? … Then he said to them, “Nation will rise against nation, and kingdom against kingdom … But before all this they will lay their hands on you and persecute you, delivering you up to the synagogues and prisons…” (Lk 21:7, 10, 12).

In this passage, Jesus envisioned the coming persecutions as being brought about by the high authorities of Jerusalem. Did the Christians have anything to fear from the Jerusalem authorities or from the synagogues at the end of the first century? Which synagogues? Certainly not those of Jerusalem or of Judea. Luke spoke of the Christians’ being delivered up to the synagogues and prisons, but nowhere did he speak about any persecutions coming from the Roman authorities. Yet the latter had already begun by A.D. 64 or 65. Luke seems never to have heard anything at all about these persecutions instigated by the Roman emperors. It is a curious fact indeed that an author writing as late as A.D. 100 would seem to be oblivious to the cataclysmic events that had occurred forty years earlier, engineered by the notorious Emperor Nero. This is an especially curious act when we consider that the author in question was Luke, who lived in Rome with Paul from A.D. 61 on. One thing is sure, though, and that is there was certainly no direct threat to the Christians from the synagogues at the end of the first century. By then the threat came from the Roman authorities.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 117-121.

Κύκλωμα Εφοριακών: Ιστορίες καθημερινής απάτης

Κύκλωμα Εφοριακών: Ιστορίες καθημερινής απάτης

Του Βαγγέλη Τριάντη

Επίορκοι εφοριακοί, μίζες εκατομμυρίων, έλεγχοι για τα μάτια του κόσμου, εταιρίες-μαϊμού που εισέπρατταν εκατομμύρια ευρώ ως επιστροφή του ΦΠΑ με εικονικά τιμολόγια. Ένα κύκλωμα επίορκων εφοριακών, πολίτες υπεράνω υποψίας, φέρονται να έχουν θησαυρίσει εδώ και πολλά χρόνια. Και όλα αυτά σε βάρος του ελληνικού δημοσίου που έχει απολέσει έσοδα εκατομμυρίων ευρώ, με την ανοχή ή καλύτερα τη συγκάλυψη των πολιτικών τους προϊσταμένων. Το κύκλωμα φαίνεται ότι λειτουργούσε πολλά χρόνια και αποτελούσε κοινό μυστικό στην τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης.

Ένα σύστημα διαπλοκής και συν διαλλαγής μεταξύ επιχειρηματιών και επίορκων εφοριακών. Οι τελευταίοι πραγματοποιούσαν ελέγχους σε διάφορες επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Σε πολλές περιπτώσεις διαπίστωναν παραβάσεις για διάφορους λόγους. Είτε λόγω αμέλειας είτε λόγω απειρίας του λογιστή είτε λόγω της σύγχυσης που προκαλεί η πολυνομία που το ίδιο το πολιτικό σύστημα έχει θεσμοθετήσει.

Από το σημείο αυτό και μετά ξεκινούσε ο Γολγοθάς των επιχειρηματιών. Οι εφοριακοί μετέφεραν στους επιχειρηματίες ότι μπορούσαν να μειώσουν τη φορολογική παράβαση με το κατάλληλο αντίτιμο. Το ποσό ανερχόταν συνήθως στο 30% του ποσού που θα εισέπραττε το κράτος εάν ο έλεγχος πραγματοποιούνταν κανονικά. Με τον τρόπο αυτό έβγαιναν κερδισμένες και οι δύο πλευρές. Οι εφοριακοί φούσκωναν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και οι επιχειρηματίες κατέβαλαν συστηματικά λιγότερα ποσά από αυτά που θα πλήρωναν κανονικά. Το ελληνικό δημόσιο έχανε έσοδα εκατομμυρίων.

Όσοι επιχειρηματίες δεν δέχονταν τον εκβιασμό, αντιμετώπιζαν την οργή των εφοριακών. Με συνοπτικές διαδικασίες βρίσκονταν αντιμέτωποι με την πληρωμή πολλαπλάσιων προστίμων, ενώ κατά ένα παράξενο λόγο έσπευδαν για έλεγχο συνεργεία εφοριακών από γειτονικές περιοχές που τους έλεγχαν εκ νέου. Με έναν τρόπο εκδικητικό και συνάμα παραδειγματικό και για όσους άλλους επιχειρηματίες τολμούσαν να αντιδράσουν.

Μίζες εκατομμυρίων για να κλείσουν υποθέσεις

Τα όσα καταγγέλλει στο υπόμνημά του προς τον εισαγγελέα ο λογιστής Νίκος Κασιμάτης ξεσηκώνουν το λαϊκό αίσθημα.

Ο Ν. Κασιμάτης είναι ένας από τους πρωταγωνιστές της μεγάλης κομπίνας με τις παράνομες επιστροφές του ΦΠΑ στη Θεσσαλονίκη. Ένας άνθρωπος που έζησε το διεφθαρμένο αυτό σύστημα εκ των έσω και για χρόνια ολόκληρα συνεργάστηκε με τους επίορκους εφοριακούς. Οι καταγγελίες του έχουν ληφθεί σοβαρά υπόψη από τις εισαγγελικές αρχές, στις έρευνες που πραγματοποιούν για τη δράση του κυκλώματος. Μεταξύ των ονομάτων που έχει καταθέσει στον εισαγγελέα ο κ. Κασίματης, και τα οποία έχει στη διάθεση του το Hot Doc, συγκαταλέγεται και αυτό του Μ.Α., επιθεωρητή­ελεγκτή στη Β΄ΔΟΥ ΠΕΚ. Ο Μ.Α. φαίνεται ότι είχε αναπτύξει πλούσια δράση. Σύμφωνα με τις καταγγελίες Κασιμάτη, ο Μ.Α. διενήργησε έλεγχο το 2001 στην εταιρία με την επωνυμία «ΥΦΑΣΜΑΤΕΞ ΕΠΕ». Ο έλεγχος ήταν εντελώς τυπικός. Ο Μ.Α. απλώς υπέγραψε και θεώρησε τα βιβλία της επιχείρησης, λαμβάνοντας ως αντίτιμο το ποσό των 25.000.000 δρχ. Δεν ήταν όμως αυτό το μοναδικό περιστατικό. Κατά τα έτη 2000­2001 πραγματοποίησε έλεγχο σε επιχείρηση εμπορίας καταψυγμένων προϊόντων θαλάσσης στα Διαβατά Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου διαπίστωσε φορολογικές παραβάσεις ύψους 300.000­400.000 ευρώ. Η εταιρία όμως πλήρωσε ελάχιστα. Ο Μ.Α. ζήτησε και έλαβε 35.000 ευρώ προκειμένου να κλείσει την υπόθεση, όπως κι έγινε. Στην υπόθεση μάλιστα, σύμφωνα με τις καταγγελίες του κ. Κασιμάτη, φέρεται να είχε και τη συνδρομή της συζύγου του, η οποία ήταν λογίστρια στην επιχείρηση. Μετά τις καταγγελίες Κασιμάτη και την έρευνα της Δικαιοσύνης, ο Μ.Α. καταδικάστηκε σε έξι χρόνια κάθειρξη.

Μία άλλη περίπτωση επίορκης εφοριακού είναι αυτή της Σ.Α., ελεγκτή ΦΑΕ επί πολλά χρόνια, η οποία φέρεται σύμφωνα με τις καταγγελίες Κασιμάτη να πρωταγωνιστεί σε οικονομική δοσοληψία με τον ίδιο το 1994­1995. Η Σ.Α. διενήργησε έρευνα στην εταιρία «ΚΕΜ ΑΕ», συμφερόντων του κ. Κασιμάτη. Προκειμένου να αποφύγει η εταιρία την πληρωμή πολλαπλάσιων φόρων, ζήτησε και έλαβε από τον κ. Κασιμάτη το ποσό των 10.000.000 δρχ. Κατά τη διάρκεια της έρευνας που πραγματοποιήθηκε από τη Δικαιοσύνη, καταλογίστηκε στην ίδια η ζημία κατά του δημοσίου.

 Συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ

Μία ακόμη περίπτωση εφοριακού, την οποία καταγγέλλει ο κ. Κασιμάτης, είναι και αυτή του επιθεωρητή Ι.Β., συνδικαλιστικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ, γραμματέα της τοπικής οργάνωσης στον Εύοσμο. Ο Ι.Β. φαίνεται ότι είχε επινοήσει μια ιδιαίτερη μέθοδο προκειμένου να εισπράττει ποσά από μεγάλες επιχειρήσεις. Σε αυτήν συμμετείχαν και λογιστές που συνεργάζονταν μαζί του. Οι λογιστές πραγματοποιούσαν λανθασμένες εγγραφές σε κάποιο από τα τιμολόγια που εξέδιδαν, ώστε να προκύπτει φορολογική παράβαση. Ο Ι.Β. έσπευδε για έλεγχο στη συγκεκριμένη επιχείρηση μαζί με συναδέλφους του και όλως τυχαίως ζητούσε από τον επιχειρηματία να του προσκομίσει τα συγκεκριμένα τιμολόγια. Στη συνέχεια απαιτούσε από            τον επιχειρηματία να του δώσει κάποιο ποσό ώστε να κλείσει την υπόθεση. Σε διαφορετική περίπτωση ο επιχειρηματίας ήταν αναγκασμένος να καταβάλει πρόστιμα εκατομμυρίων.

Μία τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση έλαβε χώρα με την εταιρία «ΙΝΑΤΕΞ ΑΒΕΕ», συμφερόντων του επιχειρηματία Χρήστου Χατζηθωμά. Μεταξύ των λογιστριών που συνεργάζονταν με την εταιρία ήταν και η Ελένη Καρυδοπούλου. Η τελευταία εξέδωσε, το 1995, το υπ’ αριθμόν 944/2­2/1995 τιμολόγιο πώλησης αξίας 63.000.000 δραχμών, το οποίο ανταποκρινόταν σε κανονική συναλλαγή. Με μπλάνκο διέγραψε κάποια βασικά στοιχεία ώστε να εμφανίζεται ως προβληματικό. Λίγες μέρες μετά ο Ι.Β. μετέβη στην εταιρία για αιφνιδιαστικό έλεγχο. Όλως τυχαίως από τα 2.400 τιμολόγια της εταιρίας ζήτησε να δει το συγκεκριμένο. Ο επιχειρηματίας το προσκόμισε και ο Ι.Β. επεσήμανε με αυστηρότητα την τεράστια φορολογική παράβαση. Στη συνέχεια ζήτησε από τον κ. Χατζηθωμά το ποσό των 20.000.000 δραχμών προκειμένου να κλείσει την υπόθεση. Ο επιχειρηματίας όμως δεν ενέδωσε στον εκβιασμό. Και τότε ο Ι.Β. επέβαλε πρόστιμα και προσαυξήσεις που άγγιξαν τα 264.550.000 δρχ. Το αποτέλεσμα ήταν ο επιχειρηματίας να καταστραφεί και να κλείσει την επιχείρηση ολοσχερώς.

Και σαν μην έφταναν αυτά, ο Ι.Β. κατέθεσε και μήνυση εναντίον του. Ο επιχειρηματίας τελικά έπειτα από μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα αθωώθηκε στα ποινικά δικαστήρια, ενώ τα πρόστιμα ακυρώθηκαν από τα διοικητικά δικαστήρια. Ο ίδιος όμως και η οικογένειά του είχαν καταστραφεί.

Το 2007, κατέθεσε αγωγή κατά του Ι.Β., την οποία γνωστοποίησε και στον υπουργό Οικονομικών. Τίποτα όμως δεν συνέβη. Ο Ι.Β. όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε, αλλά προήχθη και σε επιθεωρητή των ΠΕΚ Θεσσαλονίκης.

 Παράνομη επιστροφή ΦΠΑ με εικονικά τιμολόγια

Τα όσα καταγγέλλει όμως ο κ. Κασιμάτης δεν αφορούν μόνο τους τακτικούς και έκτακτους ελέγχους στις επιχειρήσεις. Το κύκλωμα είχε καταφέρει να υπεξαιρεί τεράστια ποσά ΦΠΑ μέσω εικονικών τιμολογίων, με αποτέλεσμα το ελληνικό δημόσιο να ζημιώνεται με εκατομμύρια ευρώ. Στο κύκλωμα συμμετείχαν επιχειρηματίες, λογιστές, αλλά και επίορκοι εφοριακοί, οι οποίοι λειτουργούν με μια ιδιότυπη ομερτά. Οι δουλειές γίνονταν μόνο με άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης τους, που συνήθως ήταν λογιστές με τους οποίους συνεργάζονταν καιρό. Προκειμένου κάποιος να καταφέρει να εισέλθει σε αυτό το δυσώδες σύστημα έπρεπε πρώτα να λάβει συστάσεις από τα έμπιστα αυτά πρόσωπα. Σε διαφορετική περίπτωση ήταν αποκλεισμένος από χέρι. Οι συνωμοτικοί κανόνες τηρούνταν με θρησκευτική ευλάβεια και αυτός ήταν ο λόγος που το κύκλωμα κατάφερε να λειτουργεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δίχως να αποκαλυφθεί το παραμικρό. Η μέθοδος που εφάρμοζαν ήταν απλή αλλά αρκετά προσοδοφόρα. Κάποιος από το κύκλωμα νοίκιαζε ένα μικρό γραφείο, συνήθως στην περιοχή του Βαρδάρη της Θεσσαλονίκης, που δεν ξεπερνούσε τα 12 ­15 τμ. Το γραφείο αυτό δηλωνόταν ως έδρα της επιχείρησης και επρόκειτο ουσιαστικά για γραφείο μαϊμού, καθώς σε πολλές περιπτώσεις δεν διέθετε ούτε τηλέφωνο ούτε ρεύμα, ενώ η ενοικίαση γινόταν μόνο για τους δύο πρώτους μήνες.

Ο υποτιθέμενος επιχειρηματίας πραγματοποιούσε αίτηση προς την αρμόδια ΔΟΥ για επιστροφή ΦΠΑ, από εξαγωγές που δήθεν είχε πραγματοποιήσει σε χώρες της ΕΕ ή σε άλλες χώρες εκτός αυτής. Η αίτηση περνούσε από πρωτόκολλο, εγγραφόταν στο μητρώο των επιχειρήσεων που δικαιούνταν επιστροφή ΦΠΑ και άνοιγε καρτέλα. Στη συνέχεια το υποτιθέμενο συνεργείο της αρμόδιας ΔΟΥ μετέβαινε στην έδρα της επιχείρησης προκειμένου να ελέγξει τα δικαιολογητικά. Κατά ένα παράξενο τρόπο, όλα έβαιναν καλώς. Παρά το γεγονός ότι ουδέποτε είχαν καταβληθεί έξοδα, τα τιμολόγια της επιχείρησης ήταν εικονικά, δεν υπήρχε αγορά πρώτων υλών και τα βιβλία της επιχείρησης ήταν λευκά, χωρίς εγγραφές. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει ο κ. Κασιμάτης, στις αιτήσεις της παράνομης επιστροφής του ΦΠΑ δεν αναγραφόταν ποτέ ο αριθμός του τηλεφώνου του επιχειρηματία, καθώς ήταν ανύπαρκτος, ενώ σε πολλές περιπτώσεις το αιτούμενο ποσό της επιστροφής το έγραφαν οι ίδιοι οι εφοριακοί.

Τελικά, ο υποτιθέμενος επιχειρηματίας εισέπραττε το ποσό της επιστροφής του ΦΠΑ και τα μέλη του κυκλώματος μοίραζαν τα κέρδη τους. Η συμφωνία προέβλεπε 60% για τους ιδιώτες επιχειρηματίες­λογιστές και 40% για τους εφοριακούς. Οι τελευταίοι εισέπρατταν ακόμη ένα 10% του επιστρεφόμενου μετά τον τελικό έλεγχο ΦΠΑ, με αποτέλεσμα η συνολική τους αμοιβή να προσεγγίζει το 50%.

 Επτά ΔΥΟ και 45 εφοριακοί

Στην παράνομη επιστροφή ΦΠΑ συμμετείχαν, σύμφωνα με τη λίστα Κασιμάτη, επτά ΔΟΥ και 45 εφοριακοί. Μεταξύ αυτών οι Α΄ και Β΄ΔΟΥ Θεσσαλονίκης και οι ΔΟΥ Νεαπόλεως, Νέας Ιωνίας Αμπελοκήπων, καθώς επίσης και οι Ι΄και Δ΄ΔΟΥ.

Η ζημία για το ελληνικό δημόσιο υπήρξε τεράστια. Σύμφωνα με στοιχεία του ΣΔΟΕ, τα οποία έχει στη διάθεσή του ο κ. Κασιμάτης, μόνο η Α΄ΔΟΥ Θεσσαλονίκης και για ένα επτάμηνο επέστρεψε σε 19 ανύπαρκτες επιχειρήσεις 5.750.088.745 δρχ. Με τον ίδιο τρόπο η ίδια ΔΟΥ επέστρεψε σε άλλες περίπου 80 επιχειρήσεις παράνομο ΦΠΑ, του οποίου το ποσό παραμένει άγνωστο. Αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της ζημίας για το ελληνικό δημόσιο. Ενδεικτικό του τρόπου που λειτουργούσε το κύκλωμα είναι και η ταχύτητα με την οποία λειτουργούσε σε όσες περιπτώσεις οι εξαγωγές ήταν μαϊμού. Η έγκριση γινόταν αμέσως, ενώ άμεσα εκταμιεύονταν και τα χρήματα. Αντίθετα, στις περιπτώσεις εκείνες όπου οι εξαγωγές ήταν πραγματικές, ο επιχειρηματίας υπέφερε. Ο έλεγχος στην επιχείρηση ήταν σχολαστικότατος και διαρκούσε επί μήνες. Οι εφοριακοί ξεσκόνιζαν τα πάντα. Τιμολόγια αγοράς, έξοδα λειτουργίας, μηχανολογικός εξοπλισμός, ισολογισμοί, ενοίκια, χρέη κτλ. Ελέγχονταν επίσης όλοι οι εργαζόμενοι εάν ήταν καταχωρημένοι στις καταστάσεις των ασφαλισμένων, καθώς επίσης και εάν είχαν καταβληθεί οι ανάλογες ασφαλιστικές εισφορές. Όσο για την εκταμίευση των χρημάτων; Αυτή γινόταν έπειτα από πολλούς μήνες.

 Κάλυπταν συναδέλφους τους οι επιθεωρητές

Την ίδια ώρα, η όλη υπόθεση έλαβε νέα τροπή. Ο αντιεισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης Αργύρης Δημόπουλος έδωσε εντολή να πραγματοποιηθεί έρευνα­σκούπα, η οποία θα επικεντρώνεται στον έλεγχο ποινικών ευθυνών επιθεωρητών ΔΟΥ. Όλα έγιναν όταν ο κ. Δημόπουλος πήρε στα χέρια του τα πορίσματα των ανωτέρων υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομικών για τους επίορκους εφοριακούς και τους επιθεωρητές. Τα πορίσματα όχι μόνο δεν διαπίστωναν ευθύνες, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις έβγαζαν λάδι τους συναδέλφους τους.

Για τον λόγο αυτό η υπόθεση ανατέθηκε εκ νέου στην υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων του υπουργείου Οικονομικών, η οποία αναμένεται να ελέγξει τα περιουσιακά στοιχεία όλων των επιθεωρητών, παρά το γεγονός ότι μπορεί να έχουν απαλλαγεί από τις έρευνες. Στη διενέργεια των ελέγχων συμμετέχει και η ασφάλεια Θεσσαλονίκης, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες αυτή την περίοδο βρίσκονται σε εξέλιξη τέσσερις έρευνες.

Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται δεν έχει να κάνει μόνο με τη δράση των εφοριακών και των εφοριών, αλλά και με τη δράση των πολιτικών τους προϊσταμένων και όχι μόνο. Όλοι φέρονται να γνώριζαν για την ύπαρξη του κυκλώματος, κανείς όμως δεν μιλούσε. Ακόμη και πολιτικά πρόσωπα, τα οποία εδώ και χρόνια είχαν ενημερωθεί για τη δράση κάποιων προσώπων. Περίεργη ανοχή, συγκάλυψη ή μήπως ένα σύστημα που εξυπηρετούσε τους πάντες; Ίσως η έρευνα της Δικαιοσύνης δώσει κάποια στιγμή απαντήσεις.

 HOTDOC • 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013 • 39-41

Does the expression «εὐθέως δὲ μετὰ» (“immediately after” [ESV]) of Matthew 24:29 necessarily involve chronological order? / Περιλαμβάνει οπωσδήποτε χρονολογική σειρά η έκφραση «εὐθέως δὲ μετὰ» του Ματθαίου 24:29;

Moving on to other examples, we may note how observers have been aware for a very long time that the Gospel according to Mark makes very frequent use of the Greek adverb ευθύς. In classical Greek, this word signified “immediately,” “at once,” or “forthwith.” Our modern translators have therefore often translated it that way; however, they have surely erred in doing so as far as the New Testament is concerned. Where Matthew tended to employ the adverb ευθέως which also means “immediately,” Mark consistently preferred the adverb ευθύς.

Now the Greek adverb ευθύς is a common translation, one of the accurate possible translations of the Hebrew word hinneh, a word used hundreds if not thousands of times in the Hebrew Old Testament to introduce a fact or an account of something. An example of its common use can be seen in Genesis 24:45: “Before I had done speaking in my heart, behold [hinneh, in Greek ευθύς], Rebekah came out with her water jug on her shoulder.” Another example is found in Genesis 38:29: “But as he drew back his hand, behold [we-hinneh, in Greek ευθύς], his brother came out.”

If, as is the case, the Gospel according to Mark that we possess in finished form in Greek used this adverb ευθύς so frequently, this is because the Hebrew documents from which our present Mark was translated frequently employed the word hinneh in the typical manner of Hebrew narrators.

This usage points to the fact that Mark’s Gospel is indeed a translation. It is a translation made from written Hebrew documents. This particular usage is only one small sign and proof of this, of course. We will be pointing to a number of others.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 85.

(Updated) The Hebrew concept of the soul / Η Εβραϊκή αντίληψη περί ψυχής

“He did not know her”. This is the classical Hebrew expression used in the Bible to describe or signify the physical union between a man and a woman. It is an admirable expression because such a physical union is indeed an authentic form of mutual “knowledge” between a man and a woman; it is a sensible, experiential form of knowing; but it was also a spiritual one for the ancient Hebrews because, as I demonstrated long ago in my Essai sur la Pensée Hébraïque (Essay on Hebrew Thought), it never occurred to them to try to separate or dissociate the soul from the body, as the Platonists, the NeoPlatonists, and the Cartesians all attempted to do.

In ancient Hebrew there is not even a particular word distinguish the body as a separate entity from the soul. There was a very good reason for the lack of such a word; for the ancient Hebrews, there was not any such thing as a body without a soul; there never had been, and there never could be. As the positivists in the Vienna Circle used to say, the phrase “a body without a soul” was devoid of meaning, was meaningless. If there is a body or organism at all, it has to be animated by a living soul. That is why physical union for the Hebrews was also a union of souls. And the expression “know”, used to describe this physical union, was evidently a translation of the Hebrew iada.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 29, 30.

We have already taken note of the very specific view of the nature of man that is assumed by the Hebrew language. The Hebraic expression kol basar that is normally translated as “all flesh” really means all living beings, and, in particular, all human beings. It is in fact strictly synonymous with another common Hebrew expression kol adam which also means “all men,” “all human beings”.

The expression “flesh and blood” in a Hebrew context must not be understood exactly as we would understand it, given our assumptions about the nature of man. Our understanding includes elements that go back to Plato and the Platonists and to Descartes and the Cartesians. With them the flesh is contrasted with the soul or spirit. In Hebrew, however, “flesh” does not refer to the body as distinct from the soul; it refers to the total human being, what we sometimes call in our twentieth-century jargon the psychosomatic unity. “Flesh” in Hebrew designates the whole man, man as he is encountered in nature, man who emerged some tens of thousands of years ago, according to modern palaeontologists, and has now been classified according to scientific nomenclature as Homo sapiens.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 70.

When were the Gospels written? / Πότε γράφτηκαν τα Ευαγγέλια;

The following post is quite extensive. Whoever reads it though, will benefit greatly with new insight on this very serious topic of the date of the composition of the Gospels. Η ακόλουθη ανάρτηση είναι εξαιρετικά εκτενής. Όποιος όμως τη διαβάσει θα αποκομίσει νέα δεδομένα σε σχέση με αυτό το πολύ σοβαρό θέμα του χρόνου συγγραφής των Ευαγγελίων.

There are three massive, enormous historical facts in relation to which it is both possible and necessary to situate the four Gospels. And not only the four Gospels: all the writings of the New Testament. These absolutely crucial historical facts, and the dates they occurred, are as follows:

1)  A.D. 70. The assault on Jerusalem that began on August 29; the burning and destruction of the Temple; the burning of the holy city; and, finally, its capture. The city and its ramparts were razed to the ground, except for the towers of the king’s palace.

2) A.D. 64 or 65 (there exist learned discussions as to the actual year). The massacre of the Christians initiated by the Roman emperor Nero.

3) Around A.D. 36. The commencement of the preaching of the word of God, the good news of salvation announced by the Galilean rabbi Jesus to the uncircumcised pagans. This began after the first Christian martyr, Stephen, had been stoned to death.

In his book Redating the New Testament, the illustrious English biblical scholar, Bishop John A. T. Robinson, has thoroughly discussed the implications for the New Testament writings of the first of these three massive, enormous historical facts, namely, the capture, burning, and destruction of Jerusa­lem and the Temple by the Roman armies of Titus in August and September of the year A.D. 70. The fact on which Robinson has based his work had been previously noticed, but the credit for fleshing out this fact with a sustained and comprehensive argument rightly belongs to Robinson. The fact in question is that not a single one of the New Testament writings, in the Greek versions in which we possess them, seems to evidence any awareness whatsoever of the simply immense fact of the capture, destruction, and burning of Jerusalem and the Temple. There is no trace of this calamity in any of the New Testament writings. Apparently, nobody had ever heard of these events at the time the New Testament writings were set down in written form.

Continue reading

How much force does the statement of the atheist that “there is no God” have? / Πόση ισχύ έχει η δήλωση ενός άθεου «δεν υπάρχει Θεός»;

No one knows enough to be an atheist. There is no logical ground for atheism. Atheism is logically impossible. The basis by which the atheist proclaims his faith is empty. He has no foundation, rationality, or epistemology for his denial of God.


The above diagrams illustrate this truth. The first diagram represents total knowledge of reality. It includes everything there is to know, it represents one hundred percent knowledge. The logical question we must ask is, “How much of this knowledge does the atheist possess?” Very little! Einstein said he knew less than half of one percent. Let us be generous and give the atheist two percent of total knowledge. The second diagram represents the knowledge of the atheist in relation to total knowledge of reality. The next logical question: “Is it possible for God to exist outside the knowledge the atheist possesses?” The answer, logically yes! Then how can the atheist say there is no God? He cannot logically say there is no God. Is it any wonder the Bible says, “The fool says in his heart, ‘There is no God’” (Psalm 14:1 NIV)?

Steve Kumar, Christianity For Skeptics: An Understandable Examination of Christian Belief, σελ. 75.


To all the above add the following statement of Lee Smolin too:

Recent surveys reveal a universe that consists primarily of something unknown. 70% of the density of matter in the universe occurs in the form of dark energy, while 26% is dark matter. Only 4% is ordinary matter that we know. This means that less that the one twentieth (1/20) consists of material which we have observed experimentally or described by the standard model of particle physics. For the remaining 96%, besides the aforementioned properties, nothing is known.

Θεωρία χορδών. Όλα ή τίποτα; Lee Smolin, σελ. 53, 53.

Σε όλα τα παραπάνω προσθέστε και τις δηλώσεις του Lee Smolin:

Πρόσφατες έρευνες αποκαλύπτουν ένα Σύμπαν που αποτελείται κατά κύριο λόγο από κάτι άγνωστο. Το 70% της πυκνότητας ύλης του Σύμπαντος εμφανίζεται υπό μορφή σκοτεινής ενέργειας, ενώ το 26% είναι σκοτεινή ύλη. Μόλις το 4% είναι η συνηθισμένη ύλη που όλοι γνωρίζουμε. Αυτό σημαίνει ότι λιγότερο από ένα μέρος στα είκοσι αποτελείται από ύλη την οποία έχουμε παρατηρήσει πειραματικά ή έχουμε περιγράψει με το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής. Για το υπόλοιπο 96%, πέρα από τις προαναφερθείσες ιδιότητες, δεν γνωρίζουμε τίποτα.

Θεωρία χορδών. Όλα ή τίποτα; Lee Smolin, σελ. 53, 53.

About the discrepancies of the Gospels / Περί των διαφορών των Ευαγγελίων

Everyone is familiar with what happens when several different people take notes on the same university course; or when several witnesses report something that is said or done in a public street; or when more than one person attempts to report what somebody has said in a public speech, out in the street, or, indeed, even in a private conversation. Several different persons witness the same event; they hear the same identical words. Each person, however, notes what seems most important to him; or what seems most interesting; or what seems most characteristic of the speaker.

A priori, we would expect the same sort of thing in the case of the notes or collections of notes taken down by the disciples of Jesus. What was noted down by one would not be exactly the same as what was noted down by another. There was, indeed, a common body of materia1. This is easily explained by the fact that the origin or source of all the information was the same, namely, the Galilean rabbi; he was the sole source of everything that was reported. There were, however, differences or divergences in what was reported. This was the case for the simple reason that one reporter does not record exactly the same things recorded by other reporters. We need only examine the notebooks of a number of students taking the same course in order to verify what happens in cases of this kind. These student notebooks will exhibit both quantitative and qualitative variations that can be explained by the intelligence, the capacity, the background, the preparation, and the attention of each student. The information they take in will be more or less accurately heard, more or less correctly understood, more or less faithfully taken down, and more or less convincingly summed up, depending on each student.

If we consider all this from the point of view of the totality of what the Galilean rabbi actually said and did, as our unique source of all the various information, then it is clear that a fair amount was lost in transmission, depending upon whether the hearers who were taking down what he said were more or less educated, or whether they took notes more or less accurately of what he in fact said. The information received was not in all respects exactly the same as the information that was transmitted. The total information emanating from the source—Christ the Lord—has not been handed down or passed on in its totality. It has certainly not been understood in its totality. It was received in diverse ways, according to the individual capacities of those who received it. It is only to be expected, again a priori, that the existing notes or collections of notes would similarly be characterized by differences of both quantity and quality.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 6.

Γιατί δεν είναι άδικο που πεθαίνουν οι απόγονοι του Αδάμ ενώ δεν έχουν αμαρτήσει οι ίδιοι; / Why isn’t the fact that Adam’s descendants die, although they haven’t sinned, unfair?

But here will occur the common objection, that so many stumble at: “How doth it consist with the justice and goodness of God, that the posterity of Adam should suffer for his sin, the innocent be punished for the guilty?” Very well, if keeping one from what he has no right to, be called a punishment, the state of immortality, in paradise, is not due to the posterity of Adam, more than to any other creature. Nay, if God afford them a temporary, mortal life, it is his gift, they owe it to his bounty, they could not claim it as their right, nor does he injure them when he takes it from them. Had he taken from mankind any thing that was their right, or did he put men in a state of misery, worse than not being, without any fault or demerit of their own, this, indeed, would be hard to reconcile with the notion we have of justice, and much more with the goodness, and other attributes of the supreme Being, which he has declared of himself, and reason, as well as revelation, must acknowledge to be in him, unless we will confound good and evil, God and Satan. That such a state of extreme, irremediable torment is worse than no being at all, if every one’s own sense did not determine against the vain philosophy, and foolish metaphysics of some men, yet our Savior’s peremptory decision (Mat. 26:24) has put it past doubt, that one may be in such an estate, that it had been better for him not to have been born. But that such a temporary life, as we now have, with all its frailties and ordinary miseries, is better than no being, is evident, by the high value we put upon it ourselves. And therefore, though all die in Adam, yet none are truly punished, but for their own deeds.

John Locke, The Reasonableness of Christianity, σελ. 7.

Είναι ο Θεός της Παλιάς Διαθήκης διαφορετικός από τον Θεό της Καινής Διαθήκης; / Is the God of the Old Testament different from the God of the New Testament?

Does not the Old Testament present a different God (cruel and revengeful) from the New Testament (God full of love)?

God full of love in the
Old Testament

Deuteronomy 7:8

Psalms 103:13, 17

Psalms 136

Jeremiah 31:3

Micah 7:18

Joel 2:13

God full of love in the
New Testament

John 3:16

Romans 8:31-38

1 John 4:8

The Old Testament teaches to love your “neighbor”

Exodus 23:4f

Proverbs 25:21

1 Samuel 24:6, 7

2 Kings 6:22

Revengeful God in the New Testament

John 3:36

Romans 1:18

Romans 2:5, 6

2 Thessalonians 1:6-9

Revelation 6:15-17

Revelation 14:9-11

The personality of God is the same from the begging of the Old Testament to the end of the New Testament.


Δεν παρουσιάζει η Παλαιά Διαθήκη ένα διαφορετικό Θεό (σκληρός και εκδικητικός) από την Καινή Διαθήκη (Θεός αγάπης);

Θεός αγάπης στην Παλαιά Διαθήκη

Δευτερονόμιο 7:8

Ψαλμός 103:13, 17

Ψαλμός 136

Ιερεμίας 31:3

Μιχαίας 7:18

Ιωήλ 2:13

Θεός αγάπης στην Καινή Διαθήκη

Ιωάννης 3:16

Ρωμαίους 8:31-38

1 Ιωάννη 4:8

Η Π.Δ. διδάσκει την αγάπη προς τον πλησίον

Έξοδος 23:4f

Παροιμίες 25:21

1 Σαμ. 24:6, 7

2 Βασ. 6:22

Θεός τιμωρός στην Καινή Διαθήκη

Ιωάννης 3:36

Ρωμαίους 1:18

Ρωμαίους 2:5, 6

2 Θεσσαλονικείς 1:6-9

Αποκάλυψη 6:15-17

Αποκάλυψη 14:9-11

Η προσωπικότητα του Θεού είναι συνεπής από την αρχή της Παλαιάς Διαθήκης έως το τέλος της Καινής Διαθήκης.

Περί του χρόνου συγγραφής των Ευαγγελίων / About when the Gospels were written

Why could not the majority of the passages in the Gospels, or at least bits and pieces of them, have been written down shortly after, or even during, the earthly life of Jesus?

The apostles began preaching the good news of salvation in Jesus Christ from the time the Holy Spirit descended upon them on the day of Pentecost. What would have prevented them from also having set down in written form from the very beginning the essentials of their preaching? Or within the next few decades at least? What would have prevented some of their hearers from taking notes on their preaching, the preaching of the apostles? Why, finally, decades later would the evangelical literary activity suddenly be begun along very similar lines, but in widely separated places?

Why could there not have been an oral transmission, especially an oral preaching, accompanied by a simultaneous setting down in writing of at least some of the key stories, words, and larger narratives such as the accounts of the passion of Christ? All of these events took place within a Jewish milieu which had been characterized for centuries by the existence of the sacred books of the Old Covenant; they took place in a milieu in which Aramaic and Hebrew were the favored means of communication.

Why cannot the background of persecutions of the Christians that can already be read between the lines of the Gospels refer to the persecutions of the years A.D. 35 to 65? Why could not these persecutions have been those that arose out of the con­flicts between “the religion of Moses”, maintained in the synagogues, and the “new Way”? This hypothesis fits the texts better than the hypothesis that the Roman persecutions beginning under Nero from A.D. 64 on are the ones referred to. The New Testament writings almost never warn against the Romans; they almost always warn against the votaries of the religion of Moses.

Or, let us consider the usual interpretation of “the sign of Jonah”, as mentioned in the New Testament. Could the references to this really be to the beginnings of preaching the good news to non-Jews? The latter effort began with Paul around the years A.D. 45-50. This preaching was enthusiastically received by the non-Jewish pagans, just as, according to the Old Testament, the preaching of Jonah was received by the inhabitants of Nineveh.

Then there is the eloquent silence of the written Gospels on the subject of the destruction of the Jewish Temple. The destruction of the Temple had profound consequences for the entire Jewish world. What can we make of the typically prophetic biblical style that announces future events, if the Gospels were truly written after the destruction of Jerusalem in AD. 70?

This list of examples could be extended.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. x, xi.

All this appears clearly when we study the Gospel according to Matthew. This Gospel is a translation into Greek of documents that were first written in Hebrew. This translation is a very ancient one. It does not date only from the end of the first century A.D., as the majority of exegetes still hold today. All the indications, signs, and characteristics in the book we call the Gospel according to Matthew point to a very ancient period, a period only shortly after the momentous events of A.D. 30—certainly before the first joyous proclamation of the good news of Christ to the pagans and the uncircumcised which occurred around A.D. 36-40. There is absolutely nothing in this Gospel that would lead us to suppose that it was composed later; there is no text, nor any fragment of a text; there is not so much as a mark; there is nothing. The claim that the Gospel according to Matthew was only composed toward the end of the first century is a totally arbitrary claim. The only thing this claim has going for it is the fact that the majority opinion among exegetes today supports it. That is simply to say that the opinion rests upon nothing but itself. This view is the plainest kind of begging of the question: the majority of exegetes today hold to this view; therefore, this is the view that must be held to. There is no more logic to the position than that.

The history of sciences amply demonstrates that this sort of attitude and behavior, that is, following the prevailing opinion among those in a given field, whether cosmology, physics, biology, medicine, or what have you, has for many centuries been a major cause of the persistence of gross errors in all these disciplines. That a majority holds a given view is not an argument in science; every scholar or researcher is obliged in conscience to examine his own discipline and to ask himself what the assumptions and presuppositions in his discipline that are taken for granted really consist of and what kind of basis they rest on. The history of science also demonstrates that, when a scholar or researcher does undertake to look honestly at the presuppositions and a prioris in his field, the results are often surprising and sometimes even revolutionary.

Claude Tresmontant, The Hebrew Christ, σελ. 9, 10.

Οι Φιλισταίοι και η γραφή τους

Οι Φιλισταίοι και η γραφή τους

Οι Φιλισταίοι μάς ήταν ανέκαθεν γνωστοί από τη Βίβλο: Στη Γένεση (21.32-34, 26.1-8) αναφέρεται ότι στην περιοχή Γέραρα της γης Χαναάν ο Φιλισταίος Αβιμέλεχ και ο αρχιστράτηγος Φιχόλ έκαναν συμφωνία με τον Αβραάμ (19ος αιώνας π.Χ.) ώστε να παραμείνει ο Αβραάμ στη χώρα των Φιλισταίων, για πολύ καιρό. Στο Δευτερονόμιο (2,23) αναφέρεται ότι οι Φιλισταίοι είχαν εγκατασταθεί στη νότια παραλιακή λωρίδα της Χαναάν – τον 12ο αιώνα π.Χ. – αφού εξεδίωξαν τους Αυίμ που κατοικούσαν στην περιοχή της Γάζας, και είχαν δημιουργήσει ομοσπονδία (Πεντάπολη) η οποία περιελάμβανε τις πόλεις Αζωτος, Ασκάλων, Ακκαρών ή Εκρών, Γάζα και Γαθ. Από ιστορικής πλευράς οι Φιλισταίοι ήταν δυνατός και μαχητικός λαός. Στον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ διέθεταν 3.000 άμαξες (Σαμουήλ Α’ 13.5) και πλήθος στρατιωτών. Ως τον θάνατο του Ιησού του Ναυή διατηρούσαν όλη τη γη τους. Ο Σαούλ κατάφερε να νικήσει τους Φιλισταίους στην Γαβαά. Αργότερα όμως οι Φιλισταίοι σκοτώνουν τον Σαούλ σε μια μονομαχία στην περιοχή κοντά στην πηγή Ιεζραέλ και κατορθώνουν να πάρουν τις πόλεις τους πίσω. Ο Δαβίδ, ο οποίος είχε νικήσει τον Γολιάθ σε μονομαχία, κατεδίωξε τους Φιλισταίους από τη Γαβαά στη Γεζέρ και αργότερα κατέλαβε τη Γαθ και τα περίχωρά της. Ο Σολομών τελικά κατέλαβε τη γη των Φιλισταίων και στη συνέχεια οι Φιλισταίοι υποτάχθηκαν στους Ασσυρίους, στους Αιγυπτίους, στους Βαβυλωνίους, στους Πέρσες και τελικά στους Ελληνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την εποχή της κατάκτησής τους από τους Ρωμαίους και μετά έπαψαν να αναφέρονται από τους ιστορικούς, αλλά αν σκεφθούμε την αιγυπτιακή επωνυμία τους Plst (Pelesata) και την παλαιοεβραϊκή Pelistim, είναι οι σημερινοί Παλαιστίνιοι! Από πού είχαν έλθει όμως;

Σύμφωνα πάντα με την Παλαιά Διαθήκη, οι σημίτες γείτονες των Φιλισταίων τούς αποκαλούσαν Καφθωρίμ, επειδή προέρχονταν από τη νήσο Καφθώρ. Σε κείμενο της Βίβλου αναφέρεται η Κρήτη ως Kaftor, αλλά και οι μελετητές της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρουν ότι η νήσος Καφθώρ είναι η Κρήτη. Αντιστοίχως, σε άλλες γλώσσες της Μ. Ανατολής τούς συναντούμε ως Καπτάρα (Kaptara), ενώ οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν την Κρήτη με το παρόμοιο όνομα «Κεφτιού» (Keftiu). Εκφράσεις όπως «η χώρα Κεφτιού», «πλοία της χώρας Κεφτιού» και «έργα της χώρας Κεφτιού» αναφέρονται σε κείμενα που βρέθηκαν σε αιγυπτιακούς τάφους. Η ονομασία Κεφτιού μάλλον προέρχεται από την ονομασία keptor (κέπτωρ) που στα βαβυλωνιακά σημαίνει τοξότης. Η λέξη keptor έχει την ίδια ρίζα με τις λέξεις Κεφτιού και Καφθώρ. Η προσφώνηση Keftiu ίσως δηλώνει τη διαχρονική φήμη των Κρητών ως των καλύτερων τοξευτών, οπότε το όνομα της χώρας τους πιθανόν να δήλωνε τη «χώρα των τοξοτών». Εμμέσως στο κείμενο του Σαμουήλ (Α’ 13.20) υπάρχει επίσης αναφορά στην ειδίκευση των Φιλισταίων στη μεταλλουργία. Αλλά και σε αυτή την περιγραφή της αρματωσιάς του Γολιάθ (17:4-8, 17) βλέπουμε στοιχεία καθαρά μυκηναϊκά (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον 12ο αιώνα π.Χ., όπου οι Μυκηναίοι έχουν επικρατήσει επί δύο αιώνες στην Κρήτη): κράνος από ορείχαλκο (Koba), αλυσιδωτή πανοπλία (siryon), κοπίδα (kidon), ακόντιο με ορειχάλκινη αιχμή (hanit), δακτύλιο και κορδόνι σφεντόνας.

Προσφάτως ανακοινώθηκαν τα ευρήματα των ανασκαφών της τελευταίας δεκαετίας στον Ασκάλωνα (Ashkelon), την παραθαλάσσια πόλη των Φιλισταίων στην περιοχή της Γάζας, νότια του Τελ Αβίβ. Τα ενεπίγραφα κεραμικά με χρώμα κόκκινο που βρέθηκαν ήταν αποτέλεσμα μιας καταστροφής της πόλης κατά τον 16ο αι. π.Χ. Οι ανασκαφές αυτές αποκάλυψαν ότι οι Φιλισταίοι είχαν αναπτύξει αξιόλογη αγγειοπλαστική τέχνη (ασκαλωναία κεράμια) και αξιόλογη αρχιτεκτονική κατασκευών. Στον Ασκάλωνα οι ανασκαφείς εντόπισαν 19 ενεπίγραφα χρωματισμένα κεραμικά κομμάτια τα οποία αντιπροσωπεύουν μια μορφή αιγαιακής γραφής. Οι ανασκαφείς υποστηρίζουν ότι μερικά από τα ευρήματα είναι δοχεία αποθήκευσης τα οποία έχουν μεταφερθεί πιθανόν από την Κύπρο και την Κρήτη και τα οποία έφθασαν στην αποικία του Ασκάλωνα με τους πρώτους κατοίκους γύρω στο 2000 π.Χ. Οι δε σημάνσεις και χαράγματα που υπάρχουν στα δοχεία αυτά μαρτυρούν ότι χαράχτηκαν αλλού, όχι στον Ασκάλωνα. Από αναλύσεις που έγιναν προκύπτει όμως ότι ένα από τα 19 ενεπίγραφα κεραμικά ευρήματα κατασκευάστηκε από τοπικό άργιλο, γεγονός το οποίο δείχνει ότι οι Φιλισταίοι πιθανόν μετέφεραν την προγενέστερη ικανότητα γραφής στη νέα τους αποικία.

Τα ενεπίγραφα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο τεύχος του Μαρτίου του 2007 του αρχαιολογικού περιοδικού «The Israel Exploration Journal», από δύο καθηγητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, τον Φρανκ Μουρ Κρος και τον Λόρενς Ε. Στέιτζ. Ο δρ Κρος, ως ειδικός στις γλώσσες και στις διαλέκτους της Μέσης Ανατολής, αναφέρει ότι η γραφή στα ευρήματα είναι αιγαιακής προέλευσης και τη χαρακτήρισε κράμα κυπρο-μινωικής και Γραμμικής Α γραφής. Στη θέση αυτή συμφωνεί και ο επικεφαλής της ανασκαφής αρχαιολόγος δρ Στέιτζ. Οι δύο αρχαιολόγοι επισημαίνουν ακόμη ότι τα ενεπίγραφα ευρήματα «αποκαλύπτουν για πρώτη φορά ότι οι πρώτοι φιλισταίοι κάτοικοι του Ασκάλωνα ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν, σε μη σημιτική γλώσσα, που δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Ισως να μην ήταν υπερβολικό να πούμε ότι οι επιγραφές είναι γραμμένες σε μια γραφή που η βάση της είναι η κυπρο-μινωική γραφή την οποία χρησιμοποίησαν και αλλοίωσαν οι Φιλισταίοι. Εξετάζοντας τις επιγραφές αυτές, μάλλον εξετάζουμε το παλαιότερο χειρόγραφο των Φιλισταίων».

Μετά το 1000 π.Χ. οι Φιλισταίοι, κατακτημένοι από τις σημιτικές φυλές και με την πάροδο του χρόνου, αντικατέστησαν το αλφάβητό τους με το εβραϊκό.

Μπανιέρες και αποχετεύσεις 4.000 ετών

«Μια μέρα, ύστερα από μια νεροποντή, είδα με ενδιαφέρον ότι όλες οι υδρορρόες της μινωικής Αγια-Τριάδας λειτουργούσαν τέλεια και είδα το νερό να τρέχει στους αποχετευτικούς αγωγούς, όπου ένας άνδρας μπορούσε να περπατήσει ορθός. Αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη τέτοια περίπτωση αποχετευτικού δικτύου που λειτουργεί έπειτα από 4.000 χρόνια!». Angelo Mosso (Escursioni nel Mediterraneo e gli scavi di Creta, Treves, Milano, 1907).

Το 1500 π.Χ. το ανακαινισμένο παλάτι της Κνωσού υψωνόταν με τέσσερις ορόφους, που στέγαζαν 1.500 δωμάτια. Αναρίθμητοι διάδρομοι σχημάτιζαν έναν πραγματικό λαβύρινθο, που δικαιολογημένα τροφοδότησε τη φαντασία των υπόλοιπων Ελλήνων με τον μύθο του Μινώταυρου. [Γλωσσολογικά η λέξη «λαβύρινθος» προέρχεται από τη λέξη «λάβυρς», που σημαίνει διπλούς πέλεκυς – το έμβλημα του Μίνωος]. Το πιο ουσιαστικό όμως επίτευγμα των μηχανικών εκείνης της εποχής είναι το πώς διασφάλισαν την υγιεινή συμβίωση τόσων ανθρώπων.

Οπως ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, οι μινωίτες υδραυλικοί εκμεταλλεύθηκαν την απότομη κλίση του εδάφους για να δημιουργήσουν ένα πλήρες δίκτυο λουτρών και αποχέτευσης. Οι σωληνώσεις αλλού βρίσκονταν ακριβώς κάτω από το δάπεδο των ανακτόρων και αλλού σε βάθος 3,5 μέτρων. Ο κύριος αποχετευτικός αγωγός ήταν φτιαγμένος από μεγάλες πλάκες σε τετράγωνη διατομή, που δένονταν μεταξύ τους με ξύλινους συνδέσμους. Οι επί μέρους αγωγοί ήταν πέτρινοι – ενωμένοι με είδος τσιμέντου – και βρίσκονταν κάτω από τους διαδρόμους. Για την απορροή του νερού της βροχής χρησιμοποίησαν κεραμικούς αυλούς, με τέλειες γωνίες και συνδέσμους.

Ιδιαίτερης φροντίδας είχε τύχει το λουτρό της βασίλισσας. Εκτός από τους νεροχύτες, μια μπανιέρα μήκους 1,5 μέτρου βρισκόταν στο κέντρο του δωματίου. Ηταν κεραμική, ζωγραφισμένη και διακοσμημένη περίτεχνα. Το χρησιμοποιημένο νερό χυνόταν σε μια τρύπα στο δάπεδο, που συνδεόταν με το αποχετευτικό σύστημα και κατέληγε στο ποτάμι. Πολύ κοντά στο δωμάτιο αυτό βρισκόταν και το… παγκοσμίως πρώτο αποχωρητήριο με «καζανάκι»: Εκτός από τη σχισμή στο δάπεδο που αφόδευε στον αγωγό αποχέτευσης και τον κατάλληλα τοποθετημένο ξύλινο πάγκο για τους επισκέπτες του, υπήρχε ειδικός αγωγός που έριχνε νερό καθαρισμού προερχόμενο από δεξαμενή. Τέτοια «WC» υπήρχαν διάσπαρτα αρκετά στο παλάτι. Ναι… όλα αυτά την εποχή που όλοι οι άλλοι «έτρεχαν στη φύση».

Επιστημονικός σύμβουλος: Dr Μ. Τσικριτσής, ερευνητής Αιγαιακών Γραφών

Το ΒΗΜΑ, 12/08/2007