What is the essence of Christianity after all? / Ποια είναι τελικά η ουσία του Χριστιανισμού;

Σε μερικούς υπερβατικιστές φαίνεται παράξενο, είναι όμως βέβαιο πώς για τη θρησκεία της Κ.Δ. η ανάσταση του Ιησού είναι η ιστορική “απαρχή” της νέας ιστορικής πραγματικότητας του καινούργιου κόσμου του Θεού. Αυτή την ανάσταση, καθώς και το Πνεύμα του σταυρωμένου και θριαμβευτή Χριστού, ο Παύλος ονομάζει “απαρχή” και “αρραβώνα”, μια δηλ. προκαταβολή του νέου κόσμου, που θα φέρει στην πληρότητά του ο Χριστός, όταν έλθει ξανά, συντρίβοντας θεαματικά όλες τις αντίθετες δυνάμεις, εγκαθιστώντας τη βασιλεία του Θεού. Το slogan για τον Ιησού και την αρχική Εκκλησία είναι “ιδού καινά ποιώ πάντα” (Αποκ. 21:5).

Αυτά τα πράγματα τονίζονται, γιατί πάρα πολλοί χριστιανοί δεν έχουν αληθινή ιστορική αντίληψη για το χριστιανισμό, ούτε βγαίνει από τη χριστιανική τους πίστη κάποια ιστορική ελπίδα. Δεν σκέπτονται ιστορικά και εκκλησιολογικά, αλλά ατομικά και μυστικιστικά. Για πολλούς χριστιανούς ο Χριστός είναι απλώς μια υπερβατική πραγματικότητα, στην οποία όσο βαθύτερα βυθιστεί κανείς, τόσο περισσότερο θα μπορέσει να αποφύγει τα προβλήματα, τις έγνοιες και υποχρεώσεις που επιβάλλει η ιστορική πραγματικότητα, και να βρει ειρήνη και γαλήνη. Μ’ αυτή την έννοια την υπερβατιστική και μυστικίζουσα ο Χριστός εστίν η ειρήνη ημών. Πρόκειται για λαθεμένο χριστιανισμό, πίσω από τον οποίο υπάρχει όχι η Π.Δ. και οι Πατέρες της Εκκλησίας, η λειτουργική και μυστηριακή παράδοση της Εκκλησίας, αλλά καμουφλαρισμένος πλατωνισμός. Δυστυχώς αυτός ο τύπος ιδεολογίας έχει διαποτίσει αρκετά χριστιανικά στρώματα και έχει παραλύσει τη συνείδηση της ιστορικής αποστολής της Εκκλησίας.

Αγουρίδη Σάββα, Η θρησκεία των σημερινών Ελλήνων, σελ. 59, 64.

Περί “σημαντικών” θεολόγων

Είναι επίσης ιστορικά βέβαιο πώς θεολόγοι όπως ο Αρεοπαγίτης, ο Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Συμεών ο Νέος θεολόγος, ο Γρηγόριος Παλαμάς και πολλοί άλλοι, αποτελούν ανακάλυψη της εποχής μας, και ότι κατά τους πολλούς και μακρούς αιώνες της Μετα-βυζαντινής ιδίως περιόδου ήσαν για τη σκέψη της εποχής στην κυριολεξία ανύπαρκτοι. Παρέμεναν σαν μια παληά πνευματική αριστοκρατία απομονωμένη στο παρελθόν, χωρίς σημασία για την τρέχουσα ζωή της Εκκλησίας.
Αγουρίδη Σάββα, Η θρησκεία των σημερινών Ελλήνων, σελ. 17, 18.

Χριστιανική υπομονή συγκρινόμενη με Στωική υπομονή (Ιακ. 1:2–4)

Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν· ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι.

Η υπομονή στους πειρασμούς που διδάσκεται εδώ δεν έχει καμία σχέση με τη στωική διδασκαλία περί καρτερίας και υπομονής, η οποία, όσο και αν κινεί τη συμπάθειά μας, εξέφραζε την απόγνωση τού αρχαίου κόσμου που κατέρρεε. Επειδή ορισμένοι από τούς νεότερους εξηγητές ανακαλύπτουν συγγενή στοιχεία μεταξύ στωικισμού και της επιστολής (Moffatt, Meyer, Hauck), ας σημειωθεί ότι η υπομονή και η χαρά εν τοις πειρασμοίς στον Ιάκωβο στηρίζονται στη χριστιανική περί Θεού αντίληψη και στην ελπίδα των χριστιανών για το μέλλον (πρβλ. Λκ. 21:29), αποτελούν δε κάτι το υγιές και φυσιολογικό, ενώ, αντιθέτως, η καρτερία και αγαλλίαση του στωικού «σοφού» στα παθήματα ήταν προϊόν βαθύτατης απόγνωσης και αποτελούσε νοσηρή κατάσταση.

Σάββας Αγουρίδης, Υπόμνημα στην επιστολή του αγίου Ιακώβου, σελ. 26, 27.

Περί των εσχάτων ημερών

Με την ανάσταση και την ανάληψη του Κυρίου άρχισαν αι έσχαται ημέραι. Όταν κατά την ημέρα του Πάσχα ο τάφος βρέθηκε κενός, κατέστη σαφές ότι ο κόσμος του θανάτου μέσα στον όποιο ζούμε τελείωσε, ότι η έσχατη ώρα σήμανε, ότι άρχισε μια νέα εποχή (Thurneysen).

Σάββας Αγουρίδης, Υπόμνημα στην επιστολή του αγίου Ιακώβου, σελ. 117.