About unintelligible Christian dogmas / Περί ακατανόητων Χριστιανικών δογμάτων

Some of the traditional dogmas of the Christian religion seem to me essentially unintelligible—the doctrine of the Trinity and the divinity of Christ, for example. These doctrines are phrased in words that I simply do not understand and to which I am unable to assign a reasonable and useful meaning. And the nonacceptance of these formal doctrines does not seem to me to weaken or disturb the essential truth and beauty of the Christian religion.

Leo Rosten, Religions of America.


This statement by Leo Rosten, reminds me of the words by Wilbur Smith which can be found in my older post entitled: About hard to understand “philosophical” language. In my opinion, the fact that such doctrines (especially the Trinity) were formed under the heavy influence of heathen philosophy is, partially, the reason that they are so unintelligible.

Περί του Τριαδικού δόγματος

Κατά τους πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγρα­φείς, στην έκφραση «ποιήσωμεν άνθρωπον» του στί­χου υποφώσκει το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Σ’ αυτή διακρίνουν από κοινού έναν άμεσο υπαινιγμό των θείων προσώπων της. Έτσι με το «ποιήσωμεν» ο Θεός Πατήρ απευθύνεται, κατ’ άλλους μεν, στον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, οπότε και τα τρία πρόσωπα συνερ­γούν στη δημιουργία του ανθρώπου, κατ’ άλλους δε, μόνο στον Υιό, ο όποιος ως ο «Εαυτού Λόγος» και η «Εαυτού Σοφία», πραγματοποιεί το θέλημα του Πατρός.

Πρέπει πάντως να διευκρινιστεί ότι η διδασκαλία του δόγματος αυτού ήταν άγνωστη στην Π. Διαθήκη και ξένη προς τη θεολογική της σκέψη. Μόνο δε ως υ­παινιγμός μπορεί να εκληφθεί, ο όποιος υπό το φως της Κ. Διαθήκης κατανοείται πλήρως (Γαλ. 4,4) [Τα έντονα γράμματα δικά μου].

Σταύρος Καλαντζάκης, Ερμηνεία περικοπών της Παλαιάς Διαθήκης, σελ. 41, 42.

What is the meaning of Jesus’ phrases “that they may be one” and “that they may become perfectly one”? / Ποια είναι η σημασία των φράσεων του Ιησού «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» και «ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν»;

The phrases “that they may be one”, “that they may become perfectly one” (John 17:11, 21, 23) are Semitic forms whose structure is matched closely by the diction of Qumran, which elsewhere stressed the unity of the sect (emphasis added).

R. K. Harrison, Archaeology of the New Testament, σελ. 75.

The following are my comments:

It is obvious that these phrases of Jesus by no means meant an ontological identification of the disciples with him and his Father. As R. K. Harrison states, these same statements have been discovered among the manuscripts of the Qumran (for John 17:23 see 1QS, V:2; for John 11:52 see 1QS, V:7), and the meaning they convey is the meaning of unity (in purpose, thinking, etc).

A question that rises in my mind is: What are we to gather when we apply this on these same statements concerning the Son and the Father? What is the “catalyst” that changes their meaning from that of unity to that of ontological identification (or substance identification, according to the various interpretations) as the Trinity dogma demands?

I just can’t find one, at least not one that is quite satisfying. Please, feel free to comment.

Τα παρακάτω είναι δικά μου σχόλια:

Είναι προφανές ότι αυτές οι φράσεις του Ιησού σε καμία περίπτωση δεν σήμαιναν οντολογική ταύτιση των μαθητών Του με Αυτόν και τον Πατέρα Του. Όπως δηλώνει ο R. K. Harrison, οι ίδιες δηλώσεις έχουν ανακαλυφθεί στα χειρόγραφα του Κουμράν (για Ιωάννη 17:23 δες 1QS, V: 2· για Ιωάννη 11:52 δες 1QS, V:7), και το νόημα που εκφράζουν είναι η έννοια της ενότητας (στο σκοπό, τη σκέψη, κλπ).

Ένα ερώτημα που γεννάται στο μυαλό μου είναι το εξής: Τι πρέπει να συμπεράνουμε όταν εφαρμόζουμε αυτό το γεγονός σε αυτές τις δηλώσεις σχετικά με τον Υιό και τον Πατέρα; Ποιος είναι ο «καταλύτης» που αλλάζει το νόημά τους από εκείνο της ενότητας με εκείνο της οντολογικής ταύτισης (ή της ταύτισης της ουσίας, σύμφωνα με τις διάφορες ερμηνείες), όπως απαιτεί το δόγμα της Τριάδας;

Αδυνατώ να βρω έναν τέτοιο «καταλύτη», τουλάχιστον κάποιον που είναι αρκετά ικανοποιητικός. Παρακαλώ, μη διστάσετε να σχολιάσετε.