Professor Antony Flew for Richard Dawkins and his book / Ο καθηγητής Antony Flew για τον Richard Dawkins και το βιβλίο του

Click this link / Πατήστε αυτό το σύνδεσμο.

Χριστιανική υπομονή συγκρινόμενη με Στωική υπομονή (Ιακ. 1:2–4)

Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν· ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι.

Η υπομονή στους πειρασμούς που διδάσκεται εδώ δεν έχει καμία σχέση με τη στωική διδασκαλία περί καρτερίας και υπομονής, η οποία, όσο και αν κινεί τη συμπάθειά μας, εξέφραζε την απόγνωση τού αρχαίου κόσμου που κατέρρεε. Επειδή ορισμένοι από τούς νεότερους εξηγητές ανακαλύπτουν συγγενή στοιχεία μεταξύ στωικισμού και της επιστολής (Moffatt, Meyer, Hauck), ας σημειωθεί ότι η υπομονή και η χαρά εν τοις πειρασμοίς στον Ιάκωβο στηρίζονται στη χριστιανική περί Θεού αντίληψη και στην ελπίδα των χριστιανών για το μέλλον (πρβλ. Λκ. 21:29), αποτελούν δε κάτι το υγιές και φυσιολογικό, ενώ, αντιθέτως, η καρτερία και αγαλλίαση του στωικού «σοφού» στα παθήματα ήταν προϊόν βαθύτατης απόγνωσης και αποτελούσε νοσηρή κατάσταση.

Σάββας Αγουρίδης, Υπόμνημα στην επιστολή του αγίου Ιακώβου, σελ. 26, 27.

Περί της κατηγορίας ότι ο Ιησούς επιδίωκε με δόλο να εφαρμόσει τις προφητείες στο πρόσωπό του

Το λεκτικό σχήμα «αυτό έγινε για να εκπληρωθεί αυτό που λέχθηκε μέσω του τάδε προφήτη», είναι ένα σχήμα που το χρησιμοποιεί κατά κόρον ο Ματθαίος για να αποδείξει στους Ιουδαίους, στους οποίους απευθύνεται το Ευαγγέλιό του, μέσα από τις εβραϊκές γραφές ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας, ώστε να μεταστραφούν στη χριστιανοσύνη. Αυτό το σχήμα δεν χρησιμοποιείται από τον Μάρκο και τον Λουκά οι οποίοι δεν απευθύνονται σε Ιουδαίους.
Επίσης, και ο Ματθαίος (26:55, 56)[1]  και ο Ιωάννης (12:37, 38)[2]  χρησιμοποιούν το ίδιο λεκτικό σχήμα σε σχέση με τους ενάντιους του Χριστού. Σαφέστατα, αυτοί δεν επιδίωκαν να εκπληρώσουν εν γνώσει τους τις προφητείες των Εβραϊκών Γραφών.

Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι, αντί αυτά τα λόγια να εννοούνται με κυριολεκτική έννοια, είναι ένα λεκτικό σχήμα μάλλον, που σκοπό έχει να δώσει έμφαση στον τρόπο με τον οποίο όντως εκπληρώθηκαν οι προφητείες τις Παλαιάς Διαθήκης, παρά στην με δόλο προσπάθεια του Ιησού ή άλλων να εκπληρώσουν τις προφητείες στο πρόσωπό τους.

[1] ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τοῖς ὄχλοις· Ὡς ἐπὶ λῃστὴν ἐξήλθατε μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων συλλαβεῖν με; καθ’ ἡμέραν ἐν τῷ ἱερῷ ἐκαθεζόμην διδάσκων καὶ οὐκ ἐκρατήσατέ με. 56 τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῶσιν αἱ γραφαὶ τῶν προφητῶν. τότε οἱ μαθηταὶ πάντες ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον.

[2] Ταῦτα ἐλάλησεν Ἰησοῦς, καὶ ἀπελθὼν ἐκρύβη ἀπ’ αὐτῶν. 37 τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν, 38 ἵνα ὁ λόγος Ἠσαΐου τοῦ προφήτου πληρωθῇ ὃν εἶπεν· Κύριε, τίς ἐπίστευσεν τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;

Πόση βαρύτητα δίνεται στις αποδείξεις;

Ένας ειλικρινής αναζητητής της αλήθειας θα πρέπει να είναι πρόθυμος να εξετάσει τις αποδείξεις και να ακολουθήσει την πορεία που αυτές υποδεικνύουν. Αυτό εξάγεται και από τη γνωστή Σωκρατική αρχή. Π.χ.:

  • Ας εξετάσουμε αν αυτό που λες μπορεί να γίνει ή όχι. Γιατί όχι μόνο τώρα, αλλά πάντοτε, τέτοιος είμαι, ώστε να μην υπακούω σε τίποτα άλλο παρά στον λόγο εκείνο, που όταν σκέφτομαι, θα μου φανεί ο καλύτερος ή ὡς ἐγὼ οὐ νῦν πρῶτον ἀλλὰ ϰαὶ ἀεὶ τοιοῦτος οἷος τῶν ἐμῶν μηδενὶ ἄλλῳ πείϑεσϑαι ἢ τῷ λόγῳ ὃς ἄν μοι λογιζομένῳ βέλτιστος ϕαίνηται. (Σωκράτης προς Κρίτωνα, Πλάτων Κρίτων, 46β)
  • For I certainly do not yet know myself, but whithersoever the wind, as it were, of the argument blows, there lies our course ή we must follow the argument wherever, like a wind, it may lead us ή ῎Ισως, ἦν δ’ ἐγώ, ἴσως δὲ καὶ πλείω ἔτι τούτων· οὐ γὰρ δὴ ἔγωγέ πω οἶδα, ἀλλ’ ὅπῃ ἂν ὁ λόγος ὥσπερ πνεῦμα φέρῃ, ταύτῃ ἰτέον. (Σωκράτης στην Πολιτεία του Πλάτων 394d).
  • Ιf you analyze [our first hypotheses] adequately, you will, I think, follow the argument as far as a man can and if the conclusion is clear, you will look no further ή καὶ ἐὰν αὐτὰς ἱκανῶς διέλητε, ὡς ἐγᾦμαι, ἀκολουθήσετε τῷ λόγῳ, καθ᾽ ὅσον δυνατὸν μάλιστ᾽ ἀνθρώπῳ ἐπακολουθῆσαι· κἂν τοῦτο αὐτὸ σαφὲς γένηται, οὐδὲν ζητήσετε περαιτέρω. (Σωκράτης στο Φαίδων του Πλάτων 107b)
  • «Το ισχυρίζεσθαι και στοχαζεσθαι είναι εύκολον και παντός, αλλά το ερευνάν και αποδεικνύειν είναι επίμοχθον και ου παντός ανδρός». Τσινικόπουλος, Κριτική στη Νέα Αθεολογία.
  • Sapiens ninil affirmat quod non probet (Ο σώφρων δεν βεβαιώνει κάτι χωρίς απόδειξη). Τσινικόπουλος, Κριτική στη Νέα Αθεολογία.

Περί των τραπεζών

Πιστεύω ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από την εξουσία, την αστυνομία και τον στρατό μαζί», έλεγε συχνά ο τρίτος κατά σειρά πρόεδρος των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον.

HotDoc, issue 3, σελ. 14.

Περί της αδιαμφισβήτητης αυθεντίας των «ειδικών»

Σε ένα άλλο διάσημο πείραμα, γνωστό ως «Το μάθημα του Δρ. Φοξ», ένας φαινομενικά αξιοπρεπέστατος ηθοποιός προσλήφθηκε για να δώσει μία άνευ σημασίας διάλεξη με τίτλο «Η θεωρία του μαθηματικού παιχνιδιού όπως εφαρμόζεται στη γυμναστική». Η ομιλία, επίτηδες διανθισμένη με «λογοκλοπές, νεολογισμούς, ανακολουθίες και αντικρουόμενα επιχειρήματα» έγινε μπροστά σε τρεις διαφορετικές ομάδες που αποτελούνταν από ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, εκπαιδευτές και εκπαιδευτικούς επιτρόπους, πολλοί από τους οποίους ήταν κάτοχοι πτυχίων πανεπιστημίου. Μετά από κάθε ομιλία, κάθε ομάδα έπρεπε να συμπληρώσει κάποιο ερωτηματολόγιο που τους ζητούσε να αξιολογήσουν τον ομιλητή. Κανένας από το κοινό δεν κατάλαβε την απάτη και οι περισσότεροι δήλωσαν ότι εντυπωσιάστηκαν θετικά.

Sheldon Rampton, John Stauber, Η μεγάλη απάτη. Η επιστήμη στην υπηρεσία των εταιρειών, 429.

Περί της επιρροής των «ειδικών»–επιστημόνων επί των ανθρώπων

Όταν οι ψυχολόγοι ερευνούσαν τη σχέση μεταξύ ιδιωτών και συμβόλων εξουσίας, ανακάλυψαν ότι είναι ανησυχητικά εύκολο για δήθεν ειδικούς να χειραγωγήσουν τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των άλλων. Ένα από τα κλασικά πειράματα σ’ αυτό τον τομέα έγινε το 1974 από τον Stanley Milgram, ο οποίος προσπάθησε να δείξει πόσο μακριά θα έφταναν οι άνθρωποι ακολουθώντας οδηγίες που τους είχε δώσει ένας δήθεν επιστήμονας. Πήγαν τους άνθρωπος που θα συμμετείχαν στην έρευνα του Milgram σ’ ένα μοντέρνο εξοπλισμένο εργαστήριο και τους είπαν ότι θα βοηθούσαν στη διεξαγωγή ενός πειράματος που αφορούσε την εφαρμογή ηλεκτροσόκ για να μελετηθεί το πώς η τιμωρία επηρεάζει τη διαδικασία μάθησης. Τα «πειραματόζωα» πήραν θέση σε μία μηχανή που λεγόταν «γεννήτρια σοκ» και η οποία είχε μια σειρά από διακόπτες που κυμαίνονταν από το «ελαφρύ σοκ» στο «έντονο σοκ». Κάποιο άλλο άτομο είχε οριστεί ως ο «μαθητής» και είχε συνδεθεί με καλώδια, έτσι ώστε να τινάζεται από το ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά που έδινε μία λάθος απάντηση σε κάποιο τεστ. Ένα τρίτο άτομο, ο «επιστήμονας», στεκόταν από πάνω τους δίνοντάς τους οδηγίες. Χωρίς να το γνωρίζουν τα «πειραματόζωα», τόσο ο «μαθητής» όσο και ο «επιστήμονας» ήταν ηθοποιοί και δεν χρησιμοποιούσαν αληθινό ηλεκτρισμό. Σε κάθε ψεύτικο τίναγμα, ο «μαθητής» ούρλιαζε από τον πόνο. Αν το «πειραματόζωο» που ήλεγχε το ηλεκτροσόκ δίσταζε, ο «επιστήμονας» έλεγε κάτι του στιλ: «Αν και τα σοκ μπορεί να είναι οδυνηρά, δεν προκαλείται μόνιμη βλάβη, γι’ αυτό, σας παρακαλώ, συνεχίστε» ή «είναι απολύτως αναγκαίο να συνεχίσετε». Το αποτέλεσμα ήταν ότι πολλά από τα «πειραματόζωα» συνέχιζαν να κάνουν ηλεκτροσόκ, ακόμα και όταν ο «μαθητής» ισχυριζόταν ότι είχε προβλήματα με την καρδιά του, φώναζε ή παρακαλούσε να τον ελευθερώσουν. «Με ανησυχητική ακρίβεια», παρατήρησε ο Milgram, «καλοί άνθρωποι έδειχναν να υποκύπτουν στις απαιτήσεις της εξουσίας και να κάνουν πράξης που ήταν σκληρές και βίαιες. Άνθρωποι που στην καθημερινή τους ζωή ήταν υπεύθυνοι και ευυπόληπτοι παρασύρονταν από την παγίδα της εξουσίας, από τον έλεγχο και από την αποδοχή άνευ κριτικής της κατάστασης, πράττοντας με βίαιο τρόπο».

Sheldon Rampton, John Stauber, Η μεγάλη απάτη. Η επιστήμη στην υπηρεσία των εταιρειών, 428.

Περί της αξιοπιστίας της μαρτυρίας του Ευσέβιου για τον κανόνα των ευαγγελίων κατά Ωριγένη

Αφού ο καθηγητής Σάκκος αναφέρει τις παραθέσεις της επιστολής του Ιούδα από τον Ωριγένη,  γράφει για τον Ευσέβιο:

Ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική του ιστορία προσπαθεί εκ διαφόρων μεμονωμένων και σποραδικών μαρτυριών του Ωριγένη να συντάξει τον κατάλογο των υπ’ αυτού (του Ωριγένη) δεκτών γινομένων βιβλίων της Καινής Διαθήκης (Ευσέβιος Α 6, 25, 3-14 [20, 581a-585a]). Εκ του καταλόγου εκείνου λείπουν οι επιστολές του Ιακώβου και του Ιούδα. Μετά τις παραπάνω μαρτυρίες όμως, ουδέν άλλο αποδεικνύεται, ει μη ότι ο Ευσέβιος είναι ανακριβής. Είναι απορίας άξιον πώς εκ τόσων μαρτυριών, εγκατεσπαρμένων εις τόσα και τόσον σπουδαία έργα του Ωριγένη δεν βρήκε ούτε μία.

Υπόμνημα στην επιστολή του Ιούδα, σελ. 18, 19.

Ποιος είναι ο “θρήσκος” του εδαφίου Ιακώβου 1:26;

Εἴ τις δοκεῖ θρησκὸς εἶναι μὴ χαλιναγωγῶν γλῶσσαν αὐτοῦ ἀλλὰ ἀπατῶν καρδίαν αὐτοῦ, τούτου μάταιος ἡ θρησκεία.

Σε αυτό το χωρίο δεσπόζουν οι λέξεις “θρήσκος» και “θρησκεία”, οι οποίες είναι σπάνιες στην Κ. Δ. Η ακριβής σημασία των λέξεων θρησκεία – θρησκεύει – θρήσκος είναι ζωτικής σημασίας για την ερμηνεία του χωρίου, διότι αυτές είναι από εκείνες που διωλίσθησαν ανεπαίσθητα σε διαφορετική σημασία και σήμερα γενικώς παρανοούνται. Σήμερα, όταν λέμε θρησκεία εννοούμε όλο τον Χριστιανισμό ή εν εκ των άλλων λεγόμενων θρησκευμάτων. Κατά την αρχαιότητα «θρησκεία» σήμαινε άλλο πράγμα, ο δε Χριστιανισμός ουδέποτε στην Κ. Δ. καλείται θρησκεία. Καλείται πίστις, βασιλεία, εκκλησία, οδός, χάρις, πολίτευμα· κυρίως δε δια των τριών πρώτων και μάλιστα του πρώτου. «Θρησκεία» λεγόταν τότε η λατρεία, το λατρευτικό ή θρησκευτικό έθιμο, μία τήρησης όπως η νηστεία, η λούσις, το ξύρισμα, το φορείν παπύρινα υποδήματα ή λινή στολή, μια ιεροπραξία, μια ακολουθία. Για αυτό χρησημοποιείτε πολλές φορές στον πλυθηντικό. Ο Ηρόδοτος χρησιμοποιεί τη λέξη υπό την έννοια του θρησκευτικού εθίμου. Λέγει π.χ. περί των Αιγυπτίων ιερέων: «Οι δε ιρέες ξύρωνται παν το σώμα δια τρίτης ημέρης…εσθητα τε φορέουσι οι ιρέες λινέην μούνην και υποδήματα βύβλινα… λούνται δε δις τε της ημέρης έκαστης ψυχρώ και δις εκάστης νυκτός, άλλας τε θρησκείας επιτελέουσι μυρίας ως ειπείν λόγω». Είναι φανερό ότι θρησκείες λέγει τα διάφορα τυπικά έθιμα, τα οποία συγκροτούν το όλο σύστημα της λατρείας. Αυτή τη σημασία έχει η λέξη και εις την περί την ιερή Βίβλο αρχαία γραμματεία και κατά τους χρόνους του Χριστού και πολύ μετέπειτα. Για αυτό, το ρήμα «θρησκεύω» δεν ελέγετο οπως σήμερα ως αμετάβατο με την έννοια που έχει, αλλά ως μεταβατικό με τη σημασία σαφώς του «λατρεύω» ή «προσεύχομαι». Ούτως στη Σοφία Σολομόντος λέγονται οι εκφράσεις «εθρήσκευον αλόγα ερπετά και κνώδαλα ευτελή» ή «εθρησκεύοντο τα γλυπτά· οι δε εκφράσεις «εις επίτασιν θρησκείας… ή του τεχνίτου προετρέψατο φιλοτιμία» και «ή των … ειδώλων θρησκεία παντός αρχή κακού» (Σοφία Σολομώντος 11:15· 14:16, 18, 27).

Εκκρεμεί η πηγή.

Τι είναι η «απαρχή» του εδαφίου Ιάκωβος 1:18;

Βουληθεὶς ἀπεκύησεν ἡμᾶς λόγῳ ἀληθείας, εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν αὐτοῦ κτισμάτων.

Η «απαρχή» είναι στην Π.Δ. θρησκευτικός όρος. «Απαρχαί» είναι το εκλεκτότερο μέρος όλων των γεννημάτων της γης και των κτηνοτροφικών προϊόντων, τα «πρωτογεννήματα» λεγόμενα, τα οποία οι Ισραηλίτες «ηγίαζον» εις τον Θεό, δηλαδή τα αφιέρωναν, τα πρόσφεραν. Λέγεται δε απαρχή και επί των τέκνων ακόμη, διότι τα άρρενα πρωτότοκα ήταν «άγια τω Κυρίω» (Εξ. 22:29, 23:19· Δευτ. 18:4).

Ερμηνεία εις την επιστολήν του Ιακώβου, Σάκκος, σελ. 31.

Περί των εσχάτων ημερών

Με την ανάσταση και την ανάληψη του Κυρίου άρχισαν αι έσχαται ημέραι. Όταν κατά την ημέρα του Πάσχα ο τάφος βρέθηκε κενός, κατέστη σαφές ότι ο κόσμος του θανάτου μέσα στον όποιο ζούμε τελείωσε, ότι η έσχατη ώρα σήμανε, ότι άρχισε μια νέα εποχή (Thurneysen).

Σάββας Αγουρίδης, Υπόμνημα στην επιστολή του αγίου Ιακώβου, σελ. 117.

Περί της φυσικής επιλογής

Αν η φυσική επιλογή εξουδετερώνει το επιχείρημα από το σχέδιο στη ζωντανή ύλη (έμβια ύλη) δεν εξουδετερώνει το ίδιο επιχείρημα του σχεδιασμού στην άβια ύλη, όπως στη δομή της ύλης. Γιατί στην άβια ύλη η φυσική επιλογή και οι ποικιλίες δεν παίζουν κανέναν ρόλο. Και αφού η άβια φύση υπάρχει στο σύμπαν πολύ περισσότερο από την έμβια, οι Δαρβινιστές έχουν λύσει πολύ μικρό μέρος του προβλήματος του σχεδιασμού με τη θεωρία τους· γιατί ο σχεδιασμός του μη ζωντανού μέρους παραμένει ανέγγιχτος από τις θεωρίες της επιλογής του Δαρβίνου. Έτσι, το επιχείρημα του σχεδιασμού παραμένει απόλυτα ισχυρό στην άβια ύλη.

A. E. Wilder-Smith, Καταγωγή και προορισμός του ανθρώπου, σελ. 29.

Περί “εύκολων” δηλώσεων, υποθέσεων, θεωριών

«Το ισχυρίζεσθαι και στοχαζεσθαι είναι εύκολον και παντός, αλλά το ερευνάν και αποδεικνύειν είναι επίμοχθον και ου παντός ανδρός».

Sapiens ninil affirmat quod non probet, έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι (Ο σώφρων δεν βεβαιώνει κάτι χωρίς απόδειξη).

Δημήτρης Τσινικόπουλος, Κριτική στη Νέα Α-θεολογία.

Περί της αξιοπιστίας της Παλαιάς Διαθήκης / About the reliability of the Old Testament

The science of archaeology seems to have outdone itself in verifying the Scriptures. Famed archaeologist William F. Albright wrote: “There can be no doubt that archaeology has confirmed the substantial historicity of the Old Testament tradition” (1953, p. 176). Nelson Glueck, himself a pillar within the archaeological community, said: “It may be stated categorically that no archaeological discovery has ever controverted a Biblical reference. Scores of archaeological findings have been made which conform in clear outline or exact detail historical statements in the Bible” (1959, p. 31).

Διαβάστε περισσότερα… / Read more…

Περί αρχαίας ελληνικής θρησκείας / About the ancient Greek religion

1) Ο Ξενοφάνης (Xenophanes) δήλωσε: Homer and Hesiod have ascribed to the gods all things that are a shame and a disgrace among mortals, stealing and adulteries and deceiving of one another.

Ο Πλάτων (Plato) στο βιβλίο του Πολιτεία (Republic) επέμεινε ότι πολλές από τις ιστορίες των θεών δεν πρέπει να λέγονται στους νέους. Wilbur Smith, Therefore Stand, 234.

2) Ο Ρενάν (Renan), ο οποίος ήταν άκρως παγανιστής λέει: “The ancient Greeks had no well determined rule of faith, and their religion, charming when taken as poetry, is, when viewed according to our theological ideas, a mere mass of contradictory fables, the true meaning of which it is very hard to unravel”. Wilbur Smith, Therefore Stand, 228.

Αξιοπιστία μετάδοσης ευαγγελίων

O Frederic Kenyon γράφει: Το διάστημα ανάμεσα στο χρόνο της αρχικής συγγραφής και των πρώτων εκτεταμένων μαρτυριών είναι τόσο μικρό, που στην πραγματικότητα είναι αμελητέο. Και το τελευταίο στήριγμα για οποιαδήποτε αμφιβολία, για το κατά πόσο οι Γραφές έχουν φτάσει σε εμάς όπως ακριβώς γράφτηκαν έχει τώρα γκρεμιστεί. Τόσο η αυθεντικότητα όσο και η γενική αρτιότητα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης πρέπει να θεωρείται αποδεδειγμένη.

F. F. Bruce, Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Είναι άραγε αξιόπιστα;, σελ. 20.

Ποιοί έγραψαν τα ευαγγέλια;

Ο A. T. Olmstead, (εξέχουσα αυθεντία, καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας των χωρών της Ανατολής, Chicago University) στο βιβλίο του Jesus in the Light of History, επιβεβαιώνει ότι το 4ο ευαγγέλιο γράφτηκε από αυτόπτη μάρτυρα.

F. F. Bruce, Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Είναι άραγε αξιόπιστα;, 49, 63.

The trustworthiness of Genesis in comparison with other creation stories / Αξιοπιστία Γένεσης συγκρινόμενη με άλλες ιστορίες δημιουργίας

“Genesis is the only book of antiquity which is ever considered when discussing the scientific accuracy of ancient literature on the creation of the world. When Darwin’s Origin of Species appeared in 1859, Huxley immediately called it Anti-Genesis. Why did he think that it was the book of Genesis which Darwin’s theory of natural selection confuted? Why did he not say anti-Hesiod, or anti-Timaeus, or anti-Metamorphosis in reference to Ovid’s account of the creation? In the very fact that Huxley spoke of Darwin’s work as anti-Genesis he confessed that the book of all ancient literature that contained an account of the creation of the world worthy of being discussed in our modern scientific age as of any scientific value at all was the book of Genesis. A vast number of books and hundreds of articles, during the past one hundred years have been written, maintaining or denying the scientific accuracy of the first chapter of the book of Genesis, but where are you going to find any books and articles even discussing the scientific accuracy of other ancient accounts of the creation of the world? Whenever you hear anyone speaking disrespectfully of the book of Genesis, in its relation to modern science, remember that this first book of our Bible is the only piece of literature of all the ancient nations which anyone even thinks worthy of discussing, even if condemning in the same breath, with the phrase ‘modern science’. It is of great significance that for two thousand years, men have felt it necessary to consider this ancient Hebrew record when discussing the subject of creation. The Babylonian, the Greek, and the Roman accounts of the same beginning of our universe are, for the most part, counted mythological, and utterly incapable of being reconciled with the conclusions of modern science.’’

Wilbur Smith, Therefore Stand, σελ. 328, 329. (W. A. Wilde Company, Boston, 1945).